Het eerste boek

Het  eerste jeugdboek van Peter Hoogenboom was Vlaamse frieten, heilige koeien en groot applaus.

De aanleiding om aan dit boek te beginnen was een kampeervakantie met zijn zoon in de Belgische Ardennen. 'Als herinnering voor later schreef ik een aantal dingen op die we samen in de vakantie beleefd hadden.  Een soort verslag van de vakantie dus,' vertelt Peter. 'Om het wat spannender te maken, ben ik er vervolgens wat dingen bij gaan verzinnen. Toen ik het vakantieverslag thuis liet lezen, was iedereen meteen heel enthousiast. Ik werd aangemoedigd om verder te schrijven. Misschien kun je er wel een boek van maken, was de gedachte. Het leek me inderaad leuk om een aantal dingen die mijn zoon en ik in die vakantie beleefd hadden, te gebruiken voor een spannend avontuur. Een avontuur dat begint op een camping in de Belgische Ardennen. Toen ik dat eenmaal had besloten ben ik gaan bedenken hoe ik het wilde aanpakken. Ik kwam al snel tot de conclusie dat als ik een jeugdboek wilde schirjven, dat meer moest zijn dan alleen een spannend avontuur.'

Een triest bestaan!

Tijdens zijn reizen over de wereld heeft Peter met eigen ogen kunnen zien dat er veel landen zijn waar het niet zo goed gaat als in Nederland. Hierdoor is het leven van veel jongeren in die landen anders dan ze willen en anders dan het zou moeten zijn. Ze zwerven op straat, ze doen smerig en gevaarlijk werk, ze vechten mee in oorlogen, zijn op de vlucht daarvoor of ze worden gedwongen om te werken in de seksindustrie. Ze zijn kortom heel vaak het slachtoffer van armoede, uitbuiting, misbruik, oorlog en geweld. 'Het trieste leven van deze jonge mensen heeft mij altijd al bezig gehouden,' aldus Peter. 'Ik vond het dan ook een geweldig goed idee toen mijn zoon actie ging voeren om leeftijdgenoten elders in de wereld te helpen.'

Vredesmuseum
Toen zijn zoon op de televisie beelden zag over een oorlog kwam hij op het idee voor een museum. Hij wilde graag iets doen voor leeftijdgenoten die op de vlucht waren voor die oorlog. Samen met vrienden en vriendinnen is hij toen begonnen met het Vredesmuseum. Hier waren vooral dingen te zien die te maken hebben met de vredesactiviteiten van de Verenigde Naties (VN). De VN heeft in veel gebieden in de wereld de taak op zich genomen om vrede te maken en er vervolgens voor te zorgen dat het vrede blijft. De opbrengst van de kaartjesverkoop in het vredesmuseum was bestemd voor de jongeren in dat oorlogsgebied. Veel mensen vonden het idee van mijn zoon zo leuk dat hij in veel kranten heeft gestaan en zelfs interviews heeft gegegeven in diverse televisieprogramma's. Nadat de oorlog was afgelopen besloot zijn zoon om samen met vrienden en vriendinnen met allerlei acties geld te blijven verdienen om leeftijdgenoten elders in de wereld te helpen.

Meer dan alleen avontuur

'Toen ik bezig was met de plannen voor een eerste jeugdboek heb ik mijn eigen reiservaringen en belangstelling een rol laten spelen,' vertelt Peter.  'Ik wilde graag iets laten zien van het leven van jonge mensen in andere landen en culturen. Leuke dingen maar ook serieuze dingen. Bovendien vond ik dat mijn avontuur moest spelen in de wereld van vandaag. De wereld zoals jongeren die kennen van het journaal en uit de krant. Zelf heb ik altijd veel belangstelling gehad voor het buitenland. Ik vind het belangrijk dat jongeren weten en begrijpen wat er in de wereld gebeurt.'

'Ik wist wat ik wilde. Een avonturenverhaal vol spanning, onverwachte wendingen en humor. Maar tegelijkertijd ook een verhaal waarin jongeren in andere landen en culturen aan bod komen. Een verhaal waarin op begrijpelijke wijze uitleg wordt geboden over situaties die invloed hebben op het leven van deze jongeren. Situaties die er soms voor zorgen dat deze jongeren een rot leven hebben.'

Al heel snel kwam hij tot de conclusie dat de activiteiten van zijn zoon een mooi gegegeven waren om mee te werken. De hoofdpersonen in Vlaamse frieten... zijn ook erg begaan met het lot van leeftijdgenoten elders in de wereld. Samen voeren zij actie voor het goede doel. Dit gegeven heeft hij ook meegenomen in de latere delen van de serie wereldvonturen. Steeds hetzelfde groepje hoofdpersonen dat juist door het voeren van actiies de kans krijgt om andere landen te bezoeken. Daar beleven ze niet alleen spannende avonturen, maar maken ze ook kennis met leeftijdgenoten en hun soms trieste leefomstandigheden.

India
Voor ziijn eerste jeugdboek koos hij ervoor om iets te vertellen over het leven van jonge mensen in India en uitleg te geven over de ruzie die India en Pakistan al heel lang met elkaar hebben. Toen hij dat allemaal bedacht had en alle informatie had verzameld is hij begonnen met schrijven. Dat ging zo lekker dat hij eigenlijk niet meer kon stoppen, laat Peter weten.  'Naarmate het verhaal vorderde begon het al op een boek te lijken. Maar een verhaal is natuurlijk pas echt een boek als het is uitgegeven en te vinden is in de boekhandel en in de bibliotheek,' zegt hij.

Een uitgever vinden
'Toen mijn eerste verhaal klaar was was iedereen thuis razend enthousiast. Toen heb ik besloten om het manuscript, zoals dat dan heet, op te sturen naar een aantal uitgeverijen,' aldus Peter. ' Ik heb zelf ook bij uitgeverijen gewerkt. Maar dat waren uitgeverijen van tijdschriften. Dat is weer heel iets anders dan een uigeverij van boeken, Ik moest dus net als iedereen naar de copy shop om een paar exemplaren te laten kopieren. In de bibliotheek en op internet heb ik de adressen van boekenuitgeverijen opgezocht. Naar de uitgeverijen waarvan ik dacht dat ze belangstelling zouden kunnen hebben, heb ik een exemplaar opgestuurd. Lang hoefde ik gelukkig niet te wachten. Al heel snel reageerde de eerste uitgeverij, The House of Books in Vianen. Daar waren ze zo enthousiast dat ze al bedacht hadden dat het een hele serie moest gaan worden. En dat was precies het idee dat ik inmiddels zelf ook had.'